Een nieuw, hopelijk terugkerend, rubriekje op de site: elke vrijdag een booze-linkje om het weekend proostend in te luiden. Op z’n DWDD’s geïnspireerd door (=idee gejat van) de Friday Drink Links van de Coudal Partners.
Als bedankje voor de inspiratie linken we om de rubriek af te trappen naar hun beschrijving van de perfecte martini.
Nutella, wie is er niet groot mee geworden? Nou, ik niet, want in Spanje hadden we Nocilla (“¡Leche, cacao, avellanas y azúcar!”), maar het punt is dat de combinatie van hazelnoot, cacao en suiker bij mensen veel losmaakt. Nutella fans hebben zelfs een Wereld Nutella Dag in het leven geroepen ter ere van dit ambrosia van chocola. Fabrikant Ferrero (ja, die van de embassade) buit deze passie uit door middel van Nutella kookboeken en Nutelleria’s, restaurants die compleet gewijd zijn aan de chocopasta.
Met dit in het achterhoofd, lijkt het niet meer dan logisch dat wanneer je een heel gezinspot Nutella gebruikt bij het bakken van een taart, je dan een taart krijgt die zo zondig lekker is, dat je de biecht moet laten afnemen na de eerste hap.
Ok, dat is misschien een beetje overdreven, maar niet veel. Iedereen die van deze taart gegeten heeft, kan de verleiding niet weerstaan en vraagt vroeg of laat, maar meer vroeg dan laat, om het recept. Bij deze wil ik al deze mensen dan helpen te voorzien in hun behoefte om te zondigen.
Ook dit is een recept van Nigella, maar daar waar de olijfolie chococake wat luchtig en misschien zelfs een beetje saai was, is de Nutella taart machtig sompig, op het brownie-achtige af. Zeker als je, voor dat extra beetje sompigheid, de meel vervangt door gemalen hazelnoten.
voor de ganache op de taart:
Maal 100 gram van de hazelnoten in je keukenmachine of met de hand in je vijzel. Smelt 100 gram van de chocolade au bain marie. Leg chocola en gemalen hazelnoten even opzij.
Doe de eiwitten in een kom met het snufje zout en klop ze stijf.
Meng in een andere kom de Nutella en de boter toe een romige pasta. Voeg vervolgens de rum, het eigeel en de gemalen hazelnoten (of bloem) toe.
Roer de gesmolten chocola door je beslag. Voeg daarna de geklopte eiwit voorzichtig toe om de boel luchtig te maken.
Vet een springvorm in met boter en giet het beslag er in. Bak de taart zo’n 40 minuten op 180 graden, of tot een satéprikker net schoon uit de taart komt wanneer je deze daarmee aanvalt. Haal de taart uit de oven en laat afkoelen terwijl je aan de ganache begint om de taart te bedekken en af te maken.
Rooster de overgebleven hazelnoten in een pan tot ze lichtbruin beginnen te kleuren. Let er wel op dat ze niet alleen aan een kant aanbranden maar redelijk regelmatig over de hele oppervlakte roosteren. Leg ze opzij en laat ze afkoelen.
Voeg de overgebleven chocolade, de slagroom en het scheutje rum samen in een sauspan en verwarm deze zodat de chocola gaat smelten. Zodra het smelten begint, meng het geheel tot een dikke saus met een garde.
Verwijder de taart uit de springvorm en bedek haar met de ganache. Verdeel vervolgens de geroosterde hazelnoten over de bovenkant.
Enjoy!
Onlangs reisden de vriendin en ik af naar Maastricht. We gingen daar langs bij een aantal van de hele goede vrienden die ik over heb gehouden aan de zeven jaar die ik er heb gewoond.
Het was dat weekend zowaar eens zomers weer, dus hadden we met “Plytz” (bekend van de sardientjes ongesteld) en zijn gezinnetje in het stadspark afgesproken om te gaan picknicken. En omdat het bad form is om met lege handen op een picknick te verschijnen, bakten de vriendin en ik deze heerlijke bananencake.
Meng in een beslagkom de boter en suiker tot je een romige mix hebt.
Voeg de bananen toe en prak deze er doorheen. Voeg de eieren, de vanille suiker en de melk toe en meng alles goed.
Breng de bloem, bakpoeder en zout bij elkaar in een aparte kom. Voeg vervolgens de bloem beetje bij beetje toe aan de bananen mix. Beetje klonten mag.
Vet een cakeblik in met wat boter en vul het vervolgens met je bananen beslag.
Bak in de oven op 180 graden gedurende één uur. De cake dient te reizen en mooi bruin te kleuren. Als je met een satéstokje in de cake prikt, moet deze er weer schoon uit komen. Let goed op dat je de cake niet té lang bakt waardoor die verbrandt. Dat zou zonde zijn.
Laat de cake buiten de oven een paar minuten afkoelen voor je hem uit het blik haalt. Of laat hem in het blik als je hem nog naar een picknick mee wil nemen ;-)
Wat slotwoorden:
Een aantal weken geleden was Nigella Lawson de gast bij het programma College Tour. Aan het begin van de uitzending werden drie studenten uit het publiek naar de keuken van de studio gestuurd om een van Nigella’s recepten, door de Domestic Goddess zelf uitgekozen, te bereiden. De drie studenten misten hierdoor dus wel het interview met hun idool, maar hadden wel de eer om hun baksel aan het einde van de uitzending door Nigella zelf te laten proeven.
Het uitgekozen recept was haar, schijnbaar zeer beroemde, chocoladetaart met olijfolie. De olijfolie vervangt hier de boter die je normaliter voor het beslag zou gebruiken. Nigella had het recept ooit bedacht voor een goede vriend die noch zuivel noch gluten mocht eten en zich daarover had beklaagd. Nigella besloot een zuivel- en glutenvrije taart voor hem te bakken. Glutenvrij is de taart omdat de bloem vervangen wordt door gemalen amandelen.
Nu heb ik in mijn naaste omgeving ook iemand die een gluten- en zuivelvrije dieet volgt. Na het zien van de aflevering van College Tour, heb ik dus gelijk het recept voor de taart gezocht en ben ik samen met de vriendin de keuken ingedoken om het te gaan bakken.
Zeef de cacaopoeder en los het op in het kokend water. Roer de vanille aroma door de chocopasta die je zo gekregen hebt. Leg even opzij.
Vermaal de amandelen in je keukenmachine, of ouderwets met de hand in een vijzel. Vind je dat allemaal teveel moeite, kun je ook gewoon bloem gebruiken. Verschil merk je waarschijnlijk niet in de smaak van het eindresultaat, behalve dat je cake met de gemalen amandelen iets smeuïger zal worden. Voeg aan de gemalen amandelen (of bloem) de bakpoeder en het snufje zout toe.
Klop de eieren samen met de olijfolie en de suiker tot een luchtige room. Voeg dan, al kloppend, beetje bij beetje de cacaomix toe. Doe vervolgens hetzelfde met amandelen (of bloem).
Vet een springvorm in met olijfolie. Breng het beslag over in de springvorm en bak de cake op 170 graden gedurende 45 minuten. Als je een cocktailprikker in het midden van de cake steekt, moet die vrijwel schoon er weer uit komen.
Laat de cake afkoelen en strooi er voor serveren wat poedersuiker overheen. Zoals Nigella ook tijdens de college tour zei, de poedersuiker laat het geheel er mooier uitzien en verbloemt eventuele plekjes die te doorbakken uit de oven gekomen zijn.
De cake viel bij ons klein beetje droog uit, maar dat is snel hersteld met een flinke scheut chocoladesaus of een bolletje ijs (zoals Nigella zelf aanraadt aan het einde van de uitzending)!
Voor de quiche van geroosterde paprika’s is de vriendin, zoals gezegd, zelf de paprika’s gaan roosteren. Nu kun je ze natuurlijk uit een potje van de plaatselijke super halen, maar die drijven in een sapje van onbekend afkomst, vol van de E-nummers en andere vieze stofjes. Beter en gezonder dus om de paprika’s zelf thuis te roosteren1.
Doe de paprika’s in de oven en bak ze op 225 graden gedurende 30 minuten. Dat moet genoeg tijd zijn om ze aan de buitenkant zwart te zien kleuren. Afhankelijk van je oven kan dit misschien iets langer (of korter) duren. Houd ze daarom zo nu en dan in de gaten en bak ze een paar minuten langer indien nodig.
Breng de paprika’s vervolgens over in een luchtdicht afsluitbare zak of bak. Een tupperware is ideaal. Laat ze daarin zo’n 10 tot 15 minuten afkoelen.
Als alles goed is gegaan, komt de schil nu heel makkelijk los van het vruchtvlees, waardoor je de paprika’s nu gewoon met je vingers kan pellen. Verwijder vervolgens de steel en zaadlijsten en je zelf geroosterde paprika’s zijn klaar voor gebruik!
Lekker voor in de quiche, voor paprikasoep of gewoon op geroosterd brood met een scheutje olijfolie.
1: Dit geldt niet als je plaatselijke super pimientos del piquillo in het assortiment heeft. Omdat de kans daarop zelfs in Spanje zeer klein is, is dat erg onwaarschijnlijk. Bovendien kun je met piquillos beter andere dingen doen dan ze verstoppen in een quiche. ↩
In wat een van de betere ontwikkelingen van de laatste jaren moet zijn, is de vriendin de de afgelopen weken fanatiek aan het bakken geslagen. Quiches, taarten, cupcakes, het houdt niet op. Zo was er onlangs deze lekkere quiche, die ze bakte ter gelegenheid van een bezoek van haar broer en zijn vriendin. Waarbij ook nog eens de paprika’s zelf door de vriendin thuis werden geroosterd. Hulde.
Het behoeft geen uitleg dat ik deze nieuwe hobby van harte aan het aanmoedigen ben.
Bak de spekreepjes in hun eigen vet in een braadpan. Snijd de uien in ringen en voeg ze toe in de pan als de spekjes vijf minuten hebben liggen bakken. Kruid het geheel met rozemarijn en haal de pan na nog eens vijf minuten van het vuur.
Klop de eieren samen met de slagroom en de geraspte kaas in een kom. Breng het mengsel op smaak met snufjes peper en zout.
Vet een springvorm in met boter. Bekleed de vorm vervolgens met de bladerdeeg. Verdeel de spekjes en uien over de bodem van de quiche, giet hier weer het eier-kaas-slagroom mengsel overheen.
Snijd de geroosterde paprika’s in reepjes. Verdeel de paprika’s en cashewnoten over de quiche.
Bak de quiche in de oven op 175 graden gaar. Dit zal zo’n 40-45 minuten duren.
Op die avonden dat de vriendin de deur uit is en deze jongen alleen voor zichzelf moet koken, zoek ik meestal naar iets wat ik snel in elkaar kan draaien. Zo ook gisteren. De vriendin was de hort op en in mijn bookmarks vond ik een recept voor spaghetti alla Foriana, die ik daar lang geleden had opgeslagen om ooit eens uit te proberen. Het recept belooft dat de pastasaus al klaar is voordat het water voor de pasta aan het koken is. Precies wat ik zocht!
Wat verder onderzoek op het internet leerde mij dat het recept oorspronkelijk zou zijn uit Ischia, een eilandje in de mond van de baai van Napels. Daar is het een traditioneel recept voor tijdens de vastentijd en aangezien we daar nog midden in zitten, is het dus ook nog eens actueel. Boem!
De saus kan verrijkt worden met ansjovisfilets en/of een eetlepel pesto. Zelf heb ik de pesto weggelaten, omdat ik de vooral smaak van de noten met de knoflook wilde proeven. De ansjovis is er wel in gegaan. De vriendin houdt er niet van, dus deze avndjes alleen zijn de weinige kansen dat ik er zelf van kan genieten.
voor twee personen
Kook de spaghetti in ruim kokend water met een snuf zout gaar. En terwijl de pasta kookt…
Doe de walnoten, pijnboompitten, knoflook, ansjovis en oregano in de keukenmachine. Maal het geheel tot grove stukken.
Verhit een snufje olie in een braadpan. Bak hier de notenmix kort aan. Kruid met wat chili peper.
Giet de pasta af, verdeel over twee borden. Meng de rozijnen met de notenmix en verdeel deze weer over de spaghetti.
Maak het geheel af met wat geraspte Pecorino of Parmezaan.
De pasta smaakte erg goed. En de notenmix moet het volgens mij ook erg goed doen op brood (lekkere bruschetta!) of als vulling in andere gerechten. Gaan we zeker ook eens proberen!
2012 was het jaar van zijn grote doorbraak. Of, in ieder geval, het jaar dat ik me bewust van hem werd. Vrienden maakten zijn spinazie pannenkoeken voor ons als we op bezoek kwamen, de buren kookten zijn linzen met gegrilde aubergine en zijn naam kwam ik steeds vaker tegen op de kookblogs en -sites die ik volg.
Yotam Ottolenghi (want daar gaat het over) is een Israëlisch-Britse chef. Hij heeft een aantal delicatessenwinkels en restaurants in Londen. Voor The Guardian schrijft hij een wekelijkse kookrubriek, waar hij weer een aantal kookboeken op gebaseerd heeft.
Bij Lekker Hapje zijn we uiteindelijk ook overstag gegaan: Sinterklaas bracht “Het kookboek” en zijn gebakken kikkererwten in rijst met rozijnen werd snel een nieuwe favoriet. Nu staat dit recept niet in “Het Kookboek”, maar in zijn “Jerusalem”. Je kan het echter ook gewoon vinden op de website van de Guardian, waar het oorspronkelijk verscheen.
Ottolenghi stelt de gebakken kikkererwten voor als een bijgerecht die onderdeel maakt van een uitgebreid Midden-Oosters buffet. In Casa Lekker Hapje hebben we ze al eens met groot success geserveerd met Griekse keftedes en een flinke kwak tzatziki. maar je kan er ook heel simpel een hoofdgerecht van maken door wat gehakt te kruiden, te rullen en er doorheen te roeren zoals hieronder beschreven.
voor twee personen
Verhit klein beetje olie in een braadpan. Doe hier de currypoeder en komijn in. Voeg gelijk daarna de kikkererwten toe (als ze uit blik zijn, eerst goed afspoelen), zodat de kruiden geen kans krijgen om te verbranden. Bak de kikkererwten vijf minuten, neem ze uit de pan en leg apart.
Snijd de ui in ringen. Haal de ringen door de paneermeel en bak ze vervolgens in dezelfde pan als de kikkererwten tot ze krokant zijn geworden. Neem ze uit de pan en leg apart.
Snipper twee knoflookteentjes fijn. Fruit de knoflook in de pan. Rul dan het gehakt gaar, met peper en zout naar smaak. Voeg de gepaneerde uiringen en de kikkererwten toe. Zet het vuur laag.
Giet de rijst af en voeg het ook toe aan het gehakt en de kikkererwten. Roer als laatste de rozijnen en d verse kruiden door het geheel heen.
Serveren en genieten!
Mede-receptenschrijver Mark mailt me regelmatig foto’s van hamburgers die je het water in je mond doen springen en met beide handen doen grijpen naar je laptopscherm. De foto’s worden echter nooit door meer tekst begeleidt dan een schrale “recept volg nog!”, maar ontvangen heb ik ze nog niet.
Nu is dit een duidelijk gevalletje van pot die de ketel verwijt, want recepten van mijn kant schitteren ook al een tijdje door afwezigheid. Dus daarom hier even snel een van de tips uit de mailtjes van Mark. Misschien doet goed voorbeeld volgen! En ik beloof zelf ook om de site meer aandacht te gaan geven. Heus waar!
Voor de burgers zelf (broodjes en extra beleg zelf toevoegen):
Meng en kneed het vlees en de rest van de ingrediënten alsof je de oude vertrouwde hamburgers gaat maken.
Vorm van het gehakt vervolgens hamburgertjes die de helft zo dun zijn als normaal. Leg een plakje kaas op zo’n dun burgertje en bedek dit vervolgens met een tweede burgertje. Druk de zijkanten aan, zodat je een reguliere burger krijgt gevuld met kaas.
Grill de hamburgers op een hete grillpan een paar minuten aan elke zijde. Grilltijd hangt beetje af van hoe gaar je het vlees wil. Tijdens het grillen zal de kaas nu binnen het vlees smelten.
Zodra het vlees naar wens is gegaard de burgers uit de pan halen en je hamburger naar smaak opbouwen. Enjoy!
Deze truc kan uiteraard met meer ingrediënten dan alleen kaas worden uitgevoerd: